W połowie czerwca w Zaborówcu spotkały się młode małżeństwa. Spotkanie zorganizowane przez Ks. Mateusza pozwoliło na miłe spędzenie czasu i lepsze poznanie się osób, które zwykle widujemy obok siebie w czasie Mszy Świętych. Był to także czas na refleksję nad sprawami i problemami, które są wspólne dla małżonków chcących żyć religią katolicką i w tym duchu wychowywać swoje dzieci.
Była zatem codzienna Eucharystia, Jutrznia, było biblijne spotkanie z Księdzem Janem Chrzanowskim na temat „Upomnienie i miłość u św. Pawła w Drugim Liście do Tymoteusza” oraz wykład o naprotechnologii – moralnie akceptowalnej metody leczenia bezpłodności, alternatywie wobec „in vitro”. Zastanawialiśmy się także nad pytaniami postawionymi przez proboszcza. Efekt tych rozważań starałem się streścić i oddać poniżej.
Czekamy także na Wasze wypowiedzi i dyskusję na naszym forum.
1. Ostatnio przeczytałem książkę i polecam ją tobie, ponieważ…
Małżonkowie obecni na spotkaniu mają niewiele czasu na oddawanie się przyjemności czytania książek. Jeśli już jednak zasiądziemy do lektury, szukamy relaksu, ale też staramy się wybierać pozycje wartościowe, które chcielibyśmy polecić innym. Oto one.
- „Matka, najlepszy zawód na świecie”- Jill Savage – o kobietach wychowujących dzieci w domu, kwestia dobrej organizacji w domu – budująca i podnosząca wartość kobiety w jej własnych oczach
- „Beskidzkie Rekolekcje” – Wanda Półtawska – korespondencja z Ojcem Świętym i swój dziennik – poszukiwanie powołania w każdym momencie życia. Osobisty kontakt autorki z osobą świętą.
- „Wolałbym żyć” - Thierry Cohen – Chłopak przeżywa zawód miłosny, postanawia się zabić. Toczą się dwie historie – lekarze ratują go od śmierci, patrzy na swoje życie, jakim jest człowiekiem, wybudza się na kolejne urodziny. Po przeczytaniu tej Książki czuje się, że naprawdę warto żyć.
- „Aktywne wychowanie” - Cambell Ross – proste rzeczy, które rodzić wiedzieć powinien. Napełnianie zbiornika emocjonalnego dziecka przez odpowiednie gesty, zasady aktywnego słuchania
- Jacek Pulikowski – książki jego autorstwa polecane zawsze i wszędzie :)
- „Brewiarz dyplomatyczny” - Baltazar Gracjan - XVI-XVII wieczny jezuita opisuje maksymy dotyczące życia. Ludzie w różnych stuleciach zawsze borykają się z podobnymi problemami.
- „W Pewien Wrześniowy Poranek” - Karen Kingsbury – o zamachach z 11. września
- „Dzikie serce” – John Eldredge
- „Naukowiec w kołysce. Czego o umyśle uczą nas małe dzieci” - Alison Gopnik , Patricia Kuhl , Andrew N. Meltzoff – o rozwoju dzieci, pokazuje fazy rozwoju dzieci i ich zachowania
- „Co nieco o rozwoju dziecka” – Paweł Zawitkowski – poradnik
- „Małe zbrodnie małżeńskie” – Eric-Emmanuel Schmitt.
- „Święta Faustyna” - Andrzej Witko – biografia
- „Świadectwo” - Stanisław Dziwisz – obraz Papieża z innej strony
- „Dyskretny urok wystąpień publicznych czyli jak zmienić koszmar w radość” - Tomasz Kamel, Piotr Kraśko, Robert Krool – żeby polubić siebie w konfrontacji z innymi
- „Tato” - William Wharton
- Monika Szwaja, Katarzyna Gorchola – literatura kobieca
- Ryszard Kapuściński – „Lapidaria...” – pamiętniki
- „Listy” - Henryk Sienkiewicz – listy z podróży do Ameryki, inne spojrzenie na społeczeństwo, rozwój zawodowy, rolę kobiety
- „No Logo” - Naomi Klein
- „Pasja życia” – Irving Stone – życie i twórczość Van Gogha
- „Marek Edelman - Życie. Po prostu" - Witold Bereś, Krzysztof Burnetko – biografia, w jaki sposób Polacy zachowywali się w czasie II Wojny Światowej
- „Rio Anaconda” - Wojciech Cejrowski – pokazuje życie codzienne ludzi żyjących w innym świecie.
- „Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd” - Kazimierz Nowak – podróże poznańskiego podróżnika po Afryce
- „Wstańcie, chodźmy” - Jan Paweł II – o posłudze biskupiej, ale wiele można odnieść do siebie
- "Boskie Oblicze. Całun z Manoppello" - Paul Badde – o obliczu Pana Jezusa na chuście z Manopello
- „Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń” – album przybliżający symbolikę ikon i łemkowskich cerkwi
- „Kod Leonarda da Vinci” - Dan Brown
2. W moim otoczeniu – rodzinie są ludzie, dla których wartość życia religijnego nie ma jakiegoś znaczenia, ale wiem, że są KATOLIKAMI. Czy kiedyś z nimi rozmawiałem na ten temat, jakich użyłem argumentów, a może: czy warto z nimi rozmawiać, czy nie stali mi się już obojętni…
Doświadczenie małżeństw dyskutujących nad tym tematem wskazuje, że najtrudniejsza jest rozmowa o wartościach religijnych z osobami najbliższymi, które nie chcą przyjmować do siebie żadnych argumentów. Trudno się także rozmawia o życiu religijnym z osobami, dla których jest ono obojętne, i które nie chcą, aby się w to ich życie wtrącać. W związku z tym zadajemy sobie pytanie o nasze kompetencje i możliwości do tego, aby napominać innych: czy mamy prawo, wiedzę i odwagę?
Jasnym dla nas jest, że aby przekonywać do czegokolwiek innych, należy zacząć od pracy nad samym sobą, od wypracowania swojego stanowiska na dany temat. Jesteśmy zgodni co do tego, że trudno kogokolwiek przekonać w dyskusji, słowami. Sposobem, który wydaje się być najbardziej skuteczny, jest własne życie – świadectwo wiary. W ten sposób małymi kroczkami istnieje możliwość zwrócenia uwagi osoby, na której nam zależy, na jej niewłaściwe postępowanie i możliwości zmiany.
Niczego nie osiągniemy sami, dlatego bardzo ważna jest modlitwa w intencji tych osób, modlitwa, która ma moc sprawczą. Jesteśmy świadomi tego, że trudno nam mówić o Bogu. Czy to wynika z osobistego charakteru, czy z uwarunkowań społeczeństwa, w którym żyjemy, a w którym rozmawianie o Bogu, wierze i wartościach nie jest na porządku dziennym. Poruszanie tych tematów wymaga odwagi i zawierzenia Bogu, że to ma sens, i że może przynieść osobie, z którą rozmawiamy korzyści. Nawet jeśli nie widać tego od razu.
Rozmowa o zjawiskach sprzecznych z wartościami życia religijnego często wyzwala gorące emocje, które obu stronom utrudniają skupienie się na sednie tematu. Taka rozmowa wymaga akceptacji osoby i jej stanowiska takim jakie ono jest. Nie jest dobrą metodą usilne nakłanianie ludzi do zmian – natomiast racjonalne argumenty i modlitwa mogą z czasem przynieść efekty.
Narzędziami pomocnymi w rozmowie mogą być cztery prawa życia duchowego, a także życie we wspólnocie. Łatwiej o szczere rozmowy i szczerą chęć zmienienia czegoś w swoim życiu na lepsze wśród ludzi znających się nawzajem.
3. W mojej parafii są różne grupy duszpasterskie: jakie, do której należę i czy mnie to jakoś interesuje…
Małżeństwa obecne na spotkaniu przynależą do różnych parafii. Dostrzegają pewien dystans między stanem duchownym (księża) i świeckim (wierni). W grupy duszpasterskie angażują się częściej osoby starsze, które mają inne problemy niż młodzi ludzie i młode małżeństwa. To w znacznym stopniu ogranicza chęć tych ostatnich do angażowania się w życie grup duszpasterskich, w życie parafii.
Wskazaliśmy jednak kilka opcji, które przy odrobinie dobrej woli mogą zainteresować szerszy krąg osób. Warto od razu zaznaczyć, że prężność i sposób działania grup zależy w pewnym zakresie od kapłana, który się nimi opiekuje. Jednakże bezpośredni wpływ na to, czym się te grupy zajmują i jak to się ma do osobistych zainteresowań i potrzeb ich członków, zależy w dużym stopniu od samych uczestników.
Wymienione zostały następujące grupy duszpasterskie (odnośniki prowadzą do głównych stron tych grup):
- Domowy Kościół – gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie, która poprzez cykliczne spotkania małżonków w formie kręgów tworzy wspólnotę. Zwraca uwagę na poznawanie Pisma Świętego, wagę codziennej modlitwy (małżeńskiej i rodzinnej) a także szczerą rozmowę o własnej relacji z Bogiem i współmałżonkiem (w postaci dialogu)
- Kręgi biblijne, szkoła biblijna
- Caritas
- Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży
- Equipes Notre-Dame (dla małżeństw)
- Neokatechumenat
- Genezaret – par. na ul. Kościelnej, par. Św. Floriana – czytanie Pisma Świętego
- Róże Różańcowe
- Stowarzyszenie Rodzin Katolickich
- Duszpasterstwo (akademickie, młodych)
- Ministranci
4. Uczestniczę we Mszy św. Razem z dziećmi, Słowo Boże, które usłyszeliśmy - czy jest okazją do jakiejkolwiek rozmowy w ciągu tygodnia. Jeśli tak, to kiedy i na ile jest to zrozumiałe dla tego poziomu dziecka i rodziców.
Życie w duchu religii katolickiej nie sprowadza się tylko do chodzenia na niedzielną Mszę Świętą. Wymaga, aby żyć religią na co dzień. Jak nauczyć tego naszych dzieci?
Niedzielna Msza Święta jako najważniejsze wydarzenie każdej niedzieli jest podstawowym obowiązkiem i przywilejem jednocześnie, który powinniśmy przeżywać razem z naszymi dziećmi. Ponieważ treść przekazywana podczas Eucharystii może być nie zrozumiała dla dzieci, ważne jest, aby wybierać msze dla nich przeznaczone. Dzięki temu zwiększamy szanse na to, że dzieci zrozumieją o czym się mówi, i że nie będą traktowały wyjścia do kościoła jako smutnego obowiązku, zachcianki rodziców, czasu na zabawę z innymi dziećmi albo na jedzenie.
Wielu z nas rozmawia z dziećmi o naukach usłyszanych podczas mszy. Najczęściej rozmowy te wynikają z pytań stawianych przez dziecko, często wymagają przełożenia zasłyszanych słów tak, aby dziecko mogło je porównać z własnymi doświadczeniami i wiedzą.
Często posiłkujemy się dodatkowymi materiałami, które mają za zadanie przybliżyć dziecku Słowo Boże. Do takich należy ilustrowana Biblia dla dzieci (także w wersji czytanej na płytach CD), programy telewizyjne („Ziarno”, „Słowo na Niedzielę”) i radiowe (Np. „Ewangeliarz” w Radio Józef). Bardzo nośnym i łatwo przyswajalnym sposobem przyswajania sobie przez dzieci prawd wiary są płyty z dziecięcą muzyką chrześcijańską. W czołówce była tu wymieniana Arka Noego, ale także Magda Anioł („Ani oko ani ucho”) i TGD – Trzecia Godzina Dnia.
Chcesz się podzielić swoimi uwagami, przemyśleniami? Zapraszamy na forum.
A tutaj znajdziesz zdjęcia ze spotkania.
A tutaj znajdziesz zdjęcia ze spotkania.
zebrał Jarek Kozianowski